Fosil kemiklerin gücünü inceleyen yeni bir çalışma, Australopithecus’un hem ağaçlarda hem yerde yaşadığını ortaya koyuyor.
İki ayak üzerinde yürüme, yani bipedalizm, insanları diğer maymunlardan ayıran temel özelliklerden biri. Ancak atalarımızın çoğu zaman ağaçlarda geçen bir yaşamdan, neredeyse tümüyle yerde geçen bir yaşama ne zaman ve neden geçtiği tartışma konusu olmayı sürdürüyor.
İnsan atalarının iki grubunu, Australopithecus’u ve erken Homo’yu temsil eden fosillerden gelen yeni kanıtlar, bu yapboza önemli bir parça ekliyor. Science Advances dergisinde yeni yayımlanan çalışmada uluslararası bir ekip, yaklaşık 1,5 ila 3,7 milyon yıl öncesine uzanan yedi insan atasından gelen fosil verilerini analiz etti.
Araştırmacılar, insan atalarının bedenlerini nasıl kullandığını ve çevrelerinde nasıl hareket ettiğini öğrenmek için, yaşam boyunca üzerlerine binen kuvvetlere uyum sağlayan kol ve uyluk kemiklerinin gücünü ölçtü. Ağaçlarda hareket ederek daha fazla zaman geçiren hayvanların görece güçlü kol kemiklerine sahip olma eğilimi varken, yerde dik yürüyen insanlar daha güçlü uyluk kemiklerine sahip olma eğiliminde.
Araştırma ekibi, kabaca iki ila dört milyon yıl önce yaşamış erken bir ata olan Australopithecus’un; hem modern maymunları hem de insanları andıran kendine özgü bir yaklaşıma sahip olduğunu buldu. Bu bireyler, ağaçlarda önemli oranda zaman geçirdiklerini düşündüren güçlü kollara sahipti. Bacak kemiklerinin gücü ise, yerde insanlar gibi yürüdüklerini düşündüren, daha insansı bir örüntü gösteriyordu.
Keck Tıp Fakültesi’nde klinik tıp eğitimi profesörü ve çalışmanın başyazarı Dr. Kristian J. Carlson, Australopithecus’un, maymunsu bir üst uzuv gücünü, bacaklardaki insansı bir örüntüyle birleştirdiğini; bunun da, modern bir karşılığı olmayan kendine özgü bir hareket stratejisine sahip olduklarını düşündürdüğünü söylüyor.
(İlgili: 3,2 Milyon Yaşındaki Lucy, Bizim Kadar Dik Durabiliyordu)
Yaklaşık 1,8 ila 2,3 milyon yıl önce yaşamış, Australopithecus’un torunları olan erken Homo bireyleri ise; görece güçlü bacak kemiklerine ve daha zayıf kol kemiklerine sahipti. Bu, modern insanlarınkine daha çok benzeyen bir örüntü. Bulgular, Australopithecus’tan Homo’ya geçişin, insan atalarının nasıl hareket ettiği ve yaşadığı konusunda büyük bir değişimi içerdiğini düşündürüyor.
Carlson, “Göreli uzuv gücünün bir ‘eşik özelliği’ olduğunu öne sürüyoruz. Yani Australopithecus ile Homo arasında davranışta önemli ve temel bir değişimi işaretleyen bir fark” diyor.
Araştırmacılar, kemik gücünü tahmin etmek için, X-ışınlarını kullanarak kemiklerin ve iç yapılarının bir dizi ayrıntılı görüntüsünü oluşturan bilgisayarlı tomografi (BT) taramaları topladı. Bu görüntüleri kullanarak kalınlığı hesapladılar, kemik gövdelerinin yapısını niceliksel olarak belirlediler ve kemiklerin eğilmeye ile burulmaya ne kadar dirençli olacağını tahmin ettiler. Her bireyin içinde, üst kol, uyluk ve kaval kemiklerinin gücünü karşılaştırdılar.
Australopithecus, uyluklarına kıyasla, tıpkı modern maymunlar gibi görece güçlü kollara sahipti. Ancak araştırmacılar özellikle bacaklara baktığında, yani uyluk ile kaval kemiklerinin gücünü karşılaştırdığında, insansı bir örüntü buldular. Bu, Australopithecus’un, dik yürümek için alt uzuvlarını çoktan kullanırken, ağaçlarda hareket etmek için hâlâ üst uzuvlarını kullandığını gösteriyor. Buna karşın, erken Homo bireyleri, kollarına kıyasla görece daha güçlü uyluklara sahipti. Bu, modern insanlarınkine benzeyen bir örüntü.
Bulgular, Australopithecus’un yerde mi yoksa ağaçlarda mı ne kadar zaman geçirdiğine dair uzun süredir devam eden bir tartışmaya katkıda bulunuyor. Bazı araştırmacılar, bu erken ataların zamanlarının çoğunu yerde dik yürüyerek geçirdiğini savunmuş olsa da, Carlson’a göre yeni kanıtlar onların ağaçlarda zaman geçirmeyi sürdürdüğünü düşündürüyor.
Diğer çalışmalar, iki ayaklılık evrimleştikçe kemik özelliklerinin çok sayıda kuşak boyunca nasıl değiştiğini göstermişti. Bu çalışma ise, bireylerin uzuvlarını yaşamları boyunca nasıl kullandığını göstererek farklı türden bir kanıt ekliyor ve büyük bir hareket değişiminin yaklaşık iki milyon yıl önce gerçekleştiği fikrini destekliyor.
Araştırmacılar, bu davranışsal değişimin, insan evrimindeki bir başka büyük değişimle, yani aşağı yukarı aynı dönemde başlayan beyin boyutundaki çarpıcı artışla birlikte değerlendirildiğinde özellikle ilgi çekici olduğunu öne sürüyor. Bilim insanları bu artış için; dil, alet kullanımı ve insan atalarının besin bulma biçimindeki değişimler de dahil olmak üzere birçok açıklama öne sürmüştü.
Carlson ve meslektaşları, yerde daha uzun mesafeler yürümeye yönelmenin; hem göreli uzuv gücündeki değişime hem de beyin boyutundaki artışa katkıda bulunmuş olabileceğini öne sürüyor.
Carlson, “Daha fazla yürümeye yönelmenin, beden ve beyin üzerinde yeni talepler oluşturmuş olabileceğini; bunun da bu değişimlerin neden aşağı yukarı aynı dönemde gerçekleştiğini açıklamaya yardımcı olabileceğini düşünüyoruz” diyor.
Makale: Kristian J. Carlson et al. (2026). Proportional limb strengths signal an adaptive shift in arboreality in early human evolution. Sci. Adv. 12.
You must be logged in to post a comment
Login
Tuna Nehri’nde Bir Orduyu Donatabilecek Demir Çubuklar Bulundu
Buzul Çağı Ustaları Mamut Dişi Desenlerini Sanatlarına Eklemiş
Kaynak: https://arkeofili.com/feed/
The post Kemik Gücü, İnsan Evrimine Yeni Işık Tutuyor first appeared on kilis-egitim.com.tr.
